Dün dolapları yeniden düzenlerken eski fotoğraflarım geçti elime.17-18 yaşlarımdaki 98 kiloluk hallerim ve 20-28 yaşlarımdaki 63-65 kiloluk hallerim.Nasıl müthiş bir değişim.
İlk olarak ‘nasıl başarmışım’ dedim kendi kendime.Başarmışım hemde o yaşımda.Peki şimdi neden yerimde sayıyorum ?.
Ama sonra şunu farkettim resimlere bakarken.Yıllar çok çabuk geçiyor.O yaşlardayken’ önümde upuzun yıllar var ‘ diye düşünürdüm(sanki garantisi verilmiş gibi).30′lu yaşlar bana çok uzak gelirdi.Ama iş öyle değil,göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor işte yıllar.Elimizde ne kalıyor? Bence elimizde hissettiklerimiz kalıyor.Evet.O yılları yaşarken ne hissettiğimiz ya da nasıl hissettiğimiz kalıyor.
Ben dün o resimlere bakarken bunu bir kez daha anladım.O çok kilolu hallerimde kendimi hiç iyi hissetmezdim.Hep bir rahatsızlık,bir kendinden memnuniyetsizlik vardı.Zaten resimlerdeki yüz ifademden ,vücut dilimden de anlaşılıyor.
Sonra zayıfladım.Kendimi çok iyi hissettim.Başarılı,mutlu,güvenli.Gözlerimin içi parlıyordu resimlerde.Mutluluk fışkırıyordu resmen.
Peki şimdi ne hissediyorum?.Yine kötü hissediyorum,rahatsızım,psikolojim gelgitli.Bunun en büyük sebebi tabiki fazla kilolarım.
3 senedir kafamda hep bir gün eski kiloma döneceğim düşüncesi var.Evet zayıflayacağım ama ne zaman?Hayat geçip gidiyor,hep böyle kötü hissetmek istemiyorum,giydiğim şeyin yakışmasını istiyorum,hatta istediğim herşeyi giyebilmek istiyorum,resimlere bakarken iç geçirmek istemiyorum artık.
Yenilenmek,tazelenmek istiyorum.Yine gözlerimin parlamasını istiyorum.
Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum,uğraşıyorum didiniyorum, ve artık başarıya ulaşmak istiyorum.
Sevgilerimle…
,ama ikna edemedim.
+peynir+2 zeytin
